شفاآنلاین »سلامت» کورتیزول هورمون اصلی استرس است که در شرایط تهدید و فشار ترشح میشود. در بحرانهای کوتاهمدت، این هورمون نقش محافظ دارد؛ اما در شرایط سخت و طولانیمدت مثل ناامنی، سوگ، فشار اقتصادی یا تروماهای مزمن، سطح کورتیزول بالا میماند و به فرسودگی جسم و روان منجر میشود. هدف مدیریت کورتیزول، حذف آن نیست.
به گزارش شفاآنلاین مدیریت کورتیزول در شرایط سخت به معنای قویترشدن نیست، بلکه به معنای ایمنکردن بدن است. با تنفس، خواب، حرکت ملایم، ارتباط انسانی و معنا، میتوان سیستم عصبی را از حالت بقا به حالت زندگی بازگرداند.
کورتیزول هورمون اصلی استرس است که در شرایط تهدید و فشار ترشح میشود. در بحرانهای کوتاهمدت، این هورمون نقش محافظ دارد؛ اما در شرایط سخت و طولانیمدت مثل ناامنی، سوگ، فشار اقتصادی یا تروماهای مزمن، سطح کورتیزول بالا میماند و به فرسودگی جسم و روان منجر میشود. هدف مدیریت کورتیزول، حذف آن نیست.
تنفس آهسته با بازدم طولانی، سیستم عصبی پاراسمپاتیک را فعال میکند و پیام «ایمنی» به مغز میفرستد.
روش ساده:
این روش یکی از مؤثرترین راههای کاهش فعالیت محور استرس (HPA) است.
مغز تفاوتی بین تهدید واقعی و تهدید اطلاعاتی قائل نمیشود. مصرف مداوم اخبار منفی باعث فعالماندن سیستم هشدار بدن میشود.
راهکار عملی:
در شرایط کورتیزول بالا، ورزش شدید میتواند استرس را تشدید کند. حرکت ملایم به بدن کمک میکند انرژی استرس تخلیه شود.
پیشنهادها:
قاعدهی ساده: بعد از حرکت باید آرامتر شوی، نه خستهتر.
کمخوابی باعث افزایش ترشح کورتیزول بهویژه در ساعات عصر و شب میشود.
اقدامات کلیدی:
افت قند خون یکی از محرکهای اصلی ترشح کورتیزول است.
نکات مهم:
حمایت اجتماعی یکی از قویترین تنظیمکنندههای استرس است. حتی ارتباط کوتاه اما امن، سطح کورتیزول را کاهش میدهد.
نمونهها:
تروما و استرس مزمن در بدن ذخیره میشوند. تمرینهای سادهی اتصال به بدن، سیستم عصبی را از حالت بقا خارج میکنند.
تمرین سریع:
بدون معنا، بدن در حالت هشدار باقی میماند. معناسازی به مغز کمک میکند از استرس عبور کند، حتی اگر شرایط بیرونی تغییر نکند.