ثبات ایران؛ نه با توهم بیرونی که با ترمیم درونی
شفاآنلاین »جامعه» در ماهها و سالهای اخیر کشور در معرض موجی از روایتسازیها قرار گرفته است؛ روایتهایی که یا با بزرگنمایی تهدید خارجی جامعه را به اضطراب دائمی سوق میدهند یا با القای «ناگزیری فروپاشی» امید و اعتماد عمومی را هدف میگیرند. حال آنکه تجربه تاریخی ایران نشان میدهد بزرگترین پشتوانه ثبات این سرزمین نه مداخلات بیرونی و نه سناریوهای وارداتی بلکه پیوند ملت با اصل ایران و منافع ملی بوده است.
بیتردید مشکلات اقتصادی، نارساییهای حکمرانی و شکافهای اجتماعی واقعیتهایی انکارناپذیرند اما تبدیل این واقعیتها به تصویر «بنبست تاریخی» یا «انتظار برای نسخه نجات بیرونی» خود بخشی از جنگ ادراکی دشمنان ایران است؛ جنگی که هدف آن نه اصلاح بلکه فرسایش اعتماد و تضعیف روحیه ملی است.در این میان نقش مردم ایران بار دیگر تعیینکننده بوده است. حضور مسوولانه، هوشیاری اجتماعی و پرهیز از افتادن در دام پروژههای بیثباتساز خارجی نشان داد که جامعه ایرانی- با همه گلایهها و مطالبات بحق- امنیت، تمامیت ارضی و آینده کشور را معامله نمیکند. این رفتار آگاهانه شایسته تجلیل و قدردانی صریح است.این سرمایه اجتماعی اما نامحدود نیست. امروز مسوولیت اصلی بر دوش همه ارکان حاکمیت است؛ قوه مجریه، قوه مقننه و قوه قضاییه باید بدانند که ثبات پایدار نه با شعار بلکه با اقدام ملموس، هماهنگ و صادقانه بهدست میآید. مردم زمانی به آینده امیدوار میمانند که نشانههای واقعی از اراده اصلاح ببینند؛ اصلاح در تصمیمسازی اقتصادی، اصلاح در شفافیت، اصلاح در عدالت و اصلاح در پاسخگویی.ترمیم شکاف ملت و دولت پیش از هر چیز نیازمند بازگرداندن گفتوگوی صادقانه با جامعه، کاستن از فاصله میان تصمیمات رسمی و واقعیت معیشت مردم، پرهیز از فرافکنی مسوولیتها میان دستگاهها، و برخورد قاطع و بیتبعیض با فساد و رانت در هر سطحی است.در مقابل جامعه نیز نشان داده است که هرجا نشانهای از انصاف، کارآمدی و همدلی ببیند، پشت کشور میایستد، همانگونه که در ناکام گذاشتن پروژههای آشوب و بیثباتسازی ایستاد.
ایران امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند همافزایی ملی است؛ همافزاییای که نه از ترس فروپاشی بلکه از ایمان به ظرفیتهای عظیم داخلی شکل بگیرد. این کشور با نیروی انسانی توانمند، منابع متنوع، موقعیت ژئوپلیتیک کمنظیر و تجربه تاریخی پرهزینه هنوز توان اصلاح، بازسازی و پیشرفت را دارد، به شرط آنکه مسوولیتپذیری جای توجیهگری را بگیرد. پیام روشن این مقطع تاریخی آن است: ثبات ایران نه در انتظار تحولات بیرونی رقم میخورد و نه با نادیده گرفتن مطالبات درونی حفظ میشود. راه آینده از اعتمادسازی، عقلانیت حکمرانی و تکیه بر مردم میگذرد؛ مردمی که نشان دادهاند اگر جدی گرفته شوند بزرگترین پشتوانه امنیت و پیشرفت این سرزمین هستند.
